In mijn afstudeer werk Voor bederf behoeden heb ik het over loslaten en vasthouden. Verzet tegen de vergankelijkheid van het bestaan. Het krampachtige verlangen om emoties, momenten, connecties te bewaren. Bloemen zijn zo mooi maar ze gaan dood. En dan is ‘het’ voorbij. In mijn installatie gebruik ik licht, objecten en beelden om mensen rond te laten dwalen, in hen of mijn hoofd. En hier alle dingen die niet meer zijn, of nooit meer zo zullen worden en alles daartussenin, tegen te laten komen.

Bloemen associeer ik met connecties en speciale gebeurtenissen maar hier worden ze bewaard in babyolie waardoor ze jaren goed blijven. Met de potjes bewaar ik de bloemen, maar hierdoor wordt ook afstand gecreëerd. Je kan ze niet meer goed zien aanraken of ruiken. Net zoals met de voorwerpen in giethars. Waarbij ook een bepaalde afstand wordt gecreëerd. Het specifieke moment dat het roze-oranjelicht bijvoorbeeld door je keukenraam schijnt. En voor heel even alles zo mooi en poëtisch laat lijken. Terwijl je weet dat de aarde zo weer verder zal draaien en het donker zal worden. De gordijnen geven het idee van een ruimte maar zorgen ook voor gelaagdheid en representeren je bewust zijn; voorin duidelijk hoe verder hoe vager. Tussen de gordijnen hangen op een fragmentarische manier gedachtes, herinneringen en of emoties.

Ook zie je bijvoorbeeld de kever of te wel mijn ex, die bruut van mijn balkon werd gegooid door mijn volgende relatie. Of een Efteling suiker zakje uit 2016 die mij doet denken aan de tijd dat ik voor het eerst verliefd werd. (Ik heb die echt al die tijd bewaard.) Een spijker uit het werk warenhuis de locatie van mijn afstudeer expositie, het trouwboeket van mijn tante, bloemen die ik kreeg op mijn verjaardag, mijn baby tanden, mijn haar, een foto van mijn vader een foto van mijn vaders vader etc.

Tijdens de expo heb ik de bezoekers gevraagd om zelf iets achter te laten, en toe te voegen aan de installatie. Ik nodig ze uit om stil te staan bij welke rol voorwerpen in hun leven spelen. En geef ze iets terug wat weer waarde zal krijgen en bewaard zal worden. (Hopelijk).

Met dit werk wil ik mensen niks ‘opleggen’ maar iets voelbaars neerzetten waar mensen zich in kunnen herkennen. En op die manier een verhaal vertellen. Ik wil mensen raken met de dingen die mij ook zo raken. Hen een moment geven waarin ze zich hopelijk gezien of begrepen voelen. Mijn werk is bedoeld voor iedereen die gevoelig is voor sfeer en kwetsbaarheid. Het is relevant voor wie stil wil staan bij wat het betekent om te voelen, om te herinneren en om los te laten.